Ὁ Ὅσιος Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος ὡς πνευματικὸς

Ὁ Ὅσιος Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος ὡς πνευματικὸς

Γέρων Ἰωσήφ Βατοπαιδινός

Λίγα λόγια γιὰ τὴν ἀξία τοῦ Μοναχισμοῦ

Κάθε φίλος τοῦ Θεοῦ, καὶ στὶς τρεῖς περιόδους τῆς ἐκκλησίας, τῆς παραδόσεως, τοῦ νόμου καὶ τῆς χάριτος, ὑπὸ τὴν ἐπίδραση καὶ τὸ πνεῦμα τῶν δύο κυρίως ἐντολῶν, τῆς ἀγάπης στὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον, πίστευε καὶ ἐκινεῖτο. Ἡ ὁμολογία αὐτὴ εἶναι ἀναντίρρητος καὶ βεβαία, ἐφ’ ὅσον κάθε μορφὴ εὐσεβείας στὴ πανανθρώπινη ἱστορία στηρίζεται στὶς δύο αὐτὲς ἐντολές. Ὁ τρόπος τῆς ἐφαρμογῆς τους ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ χρόνο, τὶς περιστάσεις, τὰ πρόσωπα καὶ τὰ πράγματα. Ἔτσι βλέπουμε τὴν ποικιλία τῶν βιωμάτων καὶ τῶν λόγων στὴν ἱστορία τῆς ἐκκλησίας μας. Στὴν πρακτικὴ ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης τους πρὸς τὸν Θεό, οἱ φιλόθεοι, δὲν μεταχειρίζονταν τοὺς ἴδιους τρόπους, ἂν καὶ ὁ σκοπὸς καὶ ἡ πρόθεση ἦταν πάντοτε ἡ ἴδια…

Ὅσοι ἀγαποῦσαν τὸν Θεό, εἴτε ἀτομικὰ εἴτε ὁμαδικὰ προσπαθοῦσαν νὰ ζοῦν κατὰ Χριστὸν θεωρώντας τὸν θάνατο ὡς κέρδος, σύμφωνα μὲ τὴ διδασκαλία τοῦ Παύλου, καὶ ἔτσι δὲν ἀνῆκαν στὸν ἑαυτό τους. Σ’ αὐτὴ τὴ πολύμορφη καὶ πολύπλευρη ἀγωνιστικότητα, εἴτε μέσα στὴ κοινωνία, εἴτε ἔξω ἀπὸ αὐτήν, «στὶς ἐρήμους καὶ τὰ σπήλαια», ἕνα μόνο σκοπὸ εἶχαν· νὰ ἀρέσουν στὸν Θεό. Ἡ ποικιλία τῶν διαφόρων μορφῶν τῆς ζωῆς τους δὲν ἦταν σκοπός. Ἦταν ἡ ἔκφραση τοῦ πόθου καὶ τοῦ θείου ἔρωτα, γιὰ τὸν ὁποῖον τὰ θυσίαζαν ὅλα ἀκόμη καὶ τὴ ζωή τους… Ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἀγάπη τῶν δικαίων πρὸς τὸν Θεὸ ἐπιστρέφει πίσω καὶ ἀγκαλιάζει τὸν ἄνθρωπο, «τὸν πλησίον». Ἀνταύγεια, συνέπεια καὶ ἀποτέλεσμα τῆς πρώτης ἐντολῆς «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου» εἶναι «καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν». Εἶναι ἀναρίθμητα τὰ παραδείγματα τῆς αὐτοθυσίας τους «ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας»…

Ὁ προβαλλόμενος Ὅσιος Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος (± 1134 – 12/04/1214), οὐδέποτε βγῆκε ἀπὸ τὸ σπήλαιό του κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς του• καὶ ὅμως ὅσο κανένας ἄλλος, τουλάχιστον στὶς ἡμέρες του, ἀγκάλιασε τὸν πανανθρώπινο πόνο καὶ τὴν ἀνάγκη τῆς πατρίδας του ποὺ ὑπέφερε. Τὰ ὅσα πρόσφερε ὁ ὅσιος στὸν καταρτισμὸ καὶ τὸ στηριγμὸ τῶν συνανθρώπων του, σὲ σύγκριση μὲ ὅσους ζοῦσαν καὶ διακονοῦσαν μέσα στὴν κοινωνία οὔτε μποροῦμε, ἀλλ’ οὔτε ἔχουμε πρόθεση νὰ περιγράψουμε. Ἐκεῖνο ποὺ μόνο προβάλλομε, σὲ ὅσους θέλουν νὰ μάθουν, εἶναι ὁ λόγος καὶ ἡ δύναμη μέσω τῶν ὁποίων «οἱ τοῦ Χριστοῦ» μποροῦν νὰ τὰ κατορθώσουν ὅλα, ὥστε καὶ ἂν εἶναι ἀπόντες ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ δὲν ἔχουν τὰ μέσα, ἐν τούτοις «ἀλλήλων τὰ βάρη» βαστάζουν, «ἀρέσκουν τῷ πλησίον πρὸς τὸ ἀγαθὸν» καὶ θυσιάζουν τὶς ψυχές τους γιὰ τοὺς ἀδελφούς τους. Νὰ λοιπὸν τί μπορεῖ νὰ νικήσει τὸν κόσμο τῆς ἀδικίας· «ἡ πίστις ἡμῶν». Αὐτὴ διδάσκουσα τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον μεταφέρει τὴν ἀνθρώπινη ἀτέλεια σὲ ἀνώτερη σφαίρα, ὥστε «ὅλα νὰ τὰ κατορθώνει μὲ τὴ δύναμη τῆς θείας χάριτος» καὶ ἔτσι στὴ πράξη ἀποδεικνύεται ὅτι «τὸ ἀσθενές του Θεοῦ» εἶναι «ἰσχυρότερο τῶν ἀνθρώπων».

Ἐκεῖνο ποὺ συγκινεῖ, στὸν ὀσιότατό μας πατέρα, εἶναι ὅτι τὴ μέγιστη αὐτὴ προσφορὰ τὴν συμπλήρωσε ὄχι «σεσοφισμένοις μύθοις». Οἱ λόγοι καὶ τὸ κήρυγμά του «δὲν ἦταν λόγοι ἀνθρώπινης σοφίας», ἀλλ’ ἐνεργοῦσε ὡς «διδακτὸς Θεοῦ», ὅπου «ἐξάγει ἐκ τῶν θησαυρῶν αὐτοῦ καινὰ καὶ παλαιά». Αὐτὸ δὲν εἶναι ἄξιο θαυμασμοῦ διότι «οἱ τοῦ Χριστοῦ», δεχόμενοι «τὸ πνεῦμα τὸ ἐκ τοῦ Θεοῦ», βλέπουν ὅσα τοὺς χαρίζει ὁ Θεός, τὰ ὁποῖα καὶ «λένε ὄχι μὲ λόγια ποὺ διδάσκει ἡ ἀνθρώπινη σοφία, ἀλλὰ μὲ λόγια ποὺ διδάσκει τὸ ἴδιο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα» (Α΄ Κορ. 2, 13). Ὅπως προαναφέραμε στὴ βιογραφία, ὁ μεγάλος αὐτὸς πατέρας δὲν μορφώθηκε μὲ τὴν κοσμικὴ παιδεία, γεγονὸς ποὺ εἶναι σημαντικὸς παράγοντας, ἂν μὴ τί ἄλλο, στὴν ἔκφραση τοῦ λόγου. Οὔτε ἡ ἀπουσία ὅμως τῆς παιδείας, οὔτε τὸ ταπεινό του κοινωνικὸ ἐπίπεδο τὸν ἐμπόδισαν στὸ πλήρωμα τῆς ἐπιτυχίας, στὸν ὕψιστο προορισμὸ τῆς κατακτήσεως τῶν θείων ἐπαγγελιῶν. Ἡ κατ’ ἄνθρωπον ἀκριβῶς πρὸς τὸν Θεὸν ὑποταγὴ καὶ ὑπακοὴ συμπλήρωσε τὸ καθῆκον τῶν ἁγίων καὶ ἡ θεομίμηση, κατὰ τὸν θεῖον Παῦλο, ἑρμηνεύεται ὡς ὁ θρίαμβος καὶ ὁ κύριος σκοπός.

Δικαίως λοιπὸν γράφηκε ὅτι «ὅσοι ἔλαβον Αὐτὸν ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι». Ἰδοὺ λοιπὸν τὸ μυστήριο τῆς ὑπερφυσικῆς ἐπεκτάσεως τῶν «τοῦ Χριστοῦ». Ποιὸ εἶναι τὸ παράδοξο τώρα στὸν ὅσιό μας, ἐὰν καὶ αὐτὸς «οἶδε γράμματα μὴ μεμαθηκώς;» Αὐτὸς ποὺ ὑποσχέθηκε ὅτι «μέσα ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ πιστεύει σ’ ἐμένα ποτάμια ζωντανὸ νερὸ θὰ τρέξουν» (Ἰω. 7, 38) ἔδωσε μὲ τὴ θεία του χάρη, ὅσα ἔλειπαν ἀπὸ τὴ δική μας ἀδυναμία, καὶ σύμφωνα μὲ τὸ λόγο «αὐτὸ ποὺ μοιάζει μὲ μωρία τοῦ Θεοῦ ἔγινε σοφότερο ἀπὸ τὴ σοφία τῶν ἀνθρώπων» (Α΄ Κορ.1,25).

Νά, λοιπόν, μία σημαντικὴ προσφορὰ στοὺς πιστούς, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ μένουν ἀπρόσιτοι καὶ ζοῦν μακριὰ ἀπὸ τὸν κόσμο. Δὲν εἶναι ὅμως αὐτὴ ἡ μόνη προσφορά τους. Ἀσχολούμενοι «μόνοι πρὸς μόνον τὸν Θεόν», καὶ «βγάζοντας ἀπὸ πάνω τους τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον» «μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ» καὶ «φορώντας τὸν νέον ποὺ δημιούργησε ὁ Θεός», ποὺ εἶναι ὅμοιος μὲ τὸν δημιουργό του ἀποκτοῦν «νοῦν Χριστοῦ» καὶ ὄχι μόνο τοὺς ἀνθρώπους κρίνουν καὶ συγκρίνουν, ἀλλὰ καὶ τοὺς πεσόντας ἀγγέλους, κατὰ τὸ ρῆμα τοῦ Παύλου. Γίνονται «τὸ ἅλας τῆς γῆς», «εἰσέρχονται στὰ ἐνδότερα τοῦ καταπετάσματος, ὅπου μπῆκε πρὶν ἀπὸ μᾶς ὁ σωτήρας μας», καὶ «ὡς οἰκονόμοι μυστηρίων Θεοῦ» γνωρίζουν καὶ μεταφέρουν στὴ στρατευόμενη ἐκκλησία μας, τὶς θεῖες βουλὲς καὶ ἀποκαλύψεις. Ἑρμηνεύουν τὸ βάθος καὶ πλάτος καὶ ὕψος τοῦ πνευματικοῦ νόμου, τοῦ θείου τούτου συντάγματος, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο διοικεῖται καὶ ὁδηγεῖται ἀπὸ τὴν Πρόνοια τοῦ Δημιουργοῦ ὁλόκληρη ἡ κτίση.

Γίνονται πόλοι κατευθύνσεων στὸ ζοφερὸ ὁρίζοντα τῆς κοσμικῆς συγχύσεως καὶ ἑρμηνεύουν λεπτομερῶς τὰ εἴδη τοῦ ἀοράτου πολέμου. Ξεσκεπάζουν τὶς παγίδες καὶ γενικὰ τὰ βάθη τοῦ σατανᾶ. Γινόνται ἐπίγειοι ἄγγελοι καὶ φωστῆρες τῆς μαχόμενης ἀνθρωπότητας. Ἐκεῖ ποὺ δὲν φθάνει ἡ φωνή τους, πλησιάζει ἡ γραφή τους, τὸ παράδειγμά τους, μέσω τῶν ἀδιάκοπων ἐπισκεπτῶν καὶ ἀκόμη πιὸ μακριὰ καταφθάνουν μὲ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή τους. Εὔχονται συνεχῶς καὶ ἐμπόνως γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Εἶναι σωσίβια πραγματικὰ στὸν ἀπύθμενο αὐτὸ ὠκεανό, αἰωρούμενα στηρίγματα μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς, συνδέουν τὴν ἀπέραντη ἀπόσταση ὡς ἀκούραστοι μεσίτες. Καὶ τὸν μὲν Θεὸ μὲ τοὺς οἰκτιρμοὺς τους κατεβάζουν στὴ γῆ, ὅσους δὲ θέλουν τὰ ἄνω τοὺς μεταφέρουν στοὺς οὐρανούς.

Ὅπως στὴν κοινωνία τὰ ἀπαραίτητα καὶ βασικότερα γιὰ τὴ ἀσφάλεια καὶ τὴν πρόοδο καὶ τὴν εἰρήνη, βρίσκονται στὰ χέρια ἐλαχίστων ἀνθρώπων, ποὺ διοικοῦν καὶ κυβερνοῦν ἀθόρυβα, χωρὶς στοὺς πολλοὺς νὰ εἶναι γνωστὲς ἢ ἀντιληπτὲς οἱ ἐνέργειές τους, ἔτσι καὶ στὸν πνευματικὸ τομέα τὴ θέση αὐτὴ τὴν κατέχουν οἱ φίλοι τοῦ Θεοῦ. Αὐτοὶ μὲ τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἀφοσίωσή τους στὴν ἀγάπη Του καὶ τὴν πλήρη αὐτοθυσία τους γιὰ τὴν τήρηση τοῦ θείου θελήματός Του, ἀπόκτησαν τὴν φιλία Του καὶ πέτυχαν τὶς θεῖες ἐπαγγελίες. Οἱ θεῖες λοιπὸν ἐπαγγελίες, ποὺ εἶναι ὁ ἁγιασμὸς περιεκτικά, κατὰ τὴν ἀνθρώπινη ἔκφραση, στοὺς ἴδιους τοὺς φιλόθεους προκαλεῖ τὴν ἀνακαίνιση καὶ ὁλοκλήρωση στὸν καθολικό μας προορισμό, στοὺς πιστοὺς δέ, γίνονται δάσκαλοι, ὁδηγοί, στηρίγματα, ἑρμηνευτὲς καὶ παρηγορητές, μὲ τὶς πατρικές τους πρεσβεῖες καὶ συμπαραστάσεις, αἰσθητὰ καὶ νοητά, στὴν πολυκύμαντη τοῦ βίου θάλασσα. Ἄλλα καὶ στὸ τέλος τοῦ βίου, ἱκετεύουν γιὰ τὴ σωτηρία τὸν φιλάνθρωπο Δεσπότη, ὡς φίλοι Αὐτοῦ καὶ γνώριμοι.

Πηγή: agiazoni.gr

Ἡ δύναμις τοῦ Ψαλτηρίου. Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

Ἡ δύναμις τοῦ Ψαλτηρίου. Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

π.Ἰωαννίκιος Μπάλαν

Μᾶς ἔλεγε ὁ π. Κλεόπας πᾶς ἐταξίδευσαν καί οἱ τρεῖς 'Αδελφοί στό Κέρναουτς, τό καλοκαίρι τοῦ 1930. Δεδομένου ὅτι ὁ Γεώργιος ὑπηρέτησε ἐκεῖ τήν στρατιωτική του θητεία, ἀπεφάσισαν νά ὑπάγουν μαζί γιά νά πάρουν τό δικό του ἀπολυτήριο τοῦ στρατοῦ. 

Παίρνοντας εὐλογία ἀπό τόν π. 'Ιωαννίκιο, τόν ἡγούμενο τῆς Σκήτης, ἀνεχώρησαν μέ τά πόδια ἀπό τό Νεάμτς γιά τήν βορεινή Μολδαβία. Καθ' ὁδόν συμφώνησαν νά περπατοῦν σέ μιά ἀπόστασι 10-15 βημάτων μακριά ὁ ἕνας ἀπό τόν ἄλλον γιά νά λέγουν συνεχῶς τήν εὐχή καί τούς Ψαλμούς τοῦ Δαβίδ, τούς ὁποίους ἤξεραν ἀπό στήθους.

'Ο πρῶτος σταθμός πού ἔκαναν ἦτο τό Μοναστήρι τοῦ 'Αγίου Νεομάρτυρος 'Ιωάννου τῆς Σουτσεάβας. Κατόπιν ἀναχωρῶντας γιά τό Κέρναουτς, ἔφθασαν σ' ἕνα χωριό τοῦ νομοῦ Ντοροχόϊ καί δέν εὕρισκαν τόπο νά ξεκουρασθοῦν τήν νύκτα. 'Αλλά μία εὐσεβής γυναῖκα, βλέποντας τούς ξένους, τούς εἶπε:

-Τί ἐπιθυμεῖτε, ἀδελφοί;

-Ζητοῦμε κάποιο σπίτι νά φιλοξενηθοῦμε αὐτή τήν νύκτα καί δέν εὑρίσκουμε. 

-῎Εχομεν ἐμεῖς ἕνα σπίτι στήν ἄκρη τοῦ χωριοῦ, στό ὁποῖο δέν μένει κανείς. 'Αλλά δέν γνωρίζω, ἄν θά ἠμπορέσετε νά κοιμηθῆτε σ' αὐτό, διότι κατοικεῖται ἀπό δαίμονες ἐξ αἰτίας μερικῶν μάγων!

-'Εάν μᾶς δέχεσθε, ἐμεῖς θά μείνουμε σ'αὐτό!

-Καλά, 'Αδελφοί, ἄϊντε νά σᾶς πάω ἐκεῖ. 

Φθάνοντας σ' αὐτό τό σπίτι, οἱ 'Αδελφοί ἔφαγαν κάτι καί, ὅπως ἦσαν κουρασμένοι, ἐξάπλωσαν ἀμέσως. Μετά ἀπό ὀλίγη ἀνάπαυσι, τά κακά πνεύματα τούς ἐσήκωσαν ἀπό τόν ὕπνο, δημιουργώντας πολύ θόρυβο. 

Τότε οἱ 'Αδελφοί ἐπῆραν τό ψαλτήριο στά χέρια τους, ἄναψαν κεράκια καί προσευχήθησαν ὅλοι μαζί περίπου τρεῖς ὧρες. Στήν ἀρχή ἄκουγαν θορύβους, φωνές καί κραυγές. Κατόπιν ἐπιμένοντας στήν προσευχή, οἱ δαίμονες ἔφυγαν ἐντροπιασμένοι, λόγω τῆς δυνάμεως τῶν Ψαλμῶν τοῦ Προφήτου Δαβίδ. 

Κατά τό διάστημα τῆς ἡμέρας ἄκουσαν πάλι ὀλίγες δαιμονικές κραυγές, ἀλλά δέν ἐτόλμησαν οἱ πονηροί νά τούς πλησιάσουν.

Τό ἄλλο πρωῒ ἦλθε ἡ ἰδιοκτήτρια τοῦ σπιτιοῦ καί τούς ἐρώτησε πῶς ἐκοιμήθησαν καί, μαθαίνοντας γιά τά νυκτερινά τους ἐπεισόδια μέ τούς δαίμονες, τούς ἐζήτησε συμβουλές πῶς θά καθαρισθῆ τό σπίτι της ἀπό τά ἀκάθαρτα πνεύματα. Οἱ 'Αδελφοί τῆς εἶπαν νά διαβάζη τό βράδυ, τό πρωῒ καί τό μεσονύκτιο τούς Ψαλμούς τοῦ Δαβίδ, νά κάνη ὁ ἱερεύς 'Αγιασμό, νά νηστεύη, νά ἐξομολογῆται καί ἔτσι τά δαιμόνια θά φύγουν. 

Φθάνοντας οἱ 'Αδελφοί στό Κέρναουτς, ἐπῆραν τά ἀναγκαῖα πιστοποιητικά ἀπό τήν διεύθυνσι καί ἐπέστρεψαν πάλι στό ἴδιο χωριό, ὅπου εἶχαν σταθμεύσει τήν προηγούμενη νύκτα. 'Η οἰκοκυρά ἐκείνου τοῦ σπιτιοῦ τούς δέχθηκε μέ χαρά καί τούς ὡμολόγησε ὅτι, ἀφ' ὅτου προσευχήθησαν αὐτοί, τό σπίτι δέν ἔχει ἐνοχληθῆ ἀπό τά πονηρά πνεύματα. Τότε κατάλαβε ἡ γυναῖκα ἐκείνη πόση δύναμι ἔχει τό Ψαλτήριο ἐναντίον τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων καί νοητῶν ἐχθρῶν μας. 

'Η ἄσκησις τοῦ 'Αδελφοῦ Βασιλείου

'Επί τρία χρόνια ὁ μεγαλύτερος ἀδελφός τοῦ π. Κλεόπα, ὁ ρασοφόρος Βασίλειος, εἶχε τό διακόνημα τοῦ κτηνοτρόφου στήν Συχαστρία. ῏Ητο πρᾶος καί γεμᾶτος ἀγάπη. ῞Ολοι τόν ἀγαποῦσαν ἀκόμη καί τά πρόβατα, οἱ σκύλλοι καί τά πουλιά τοῦ οὐρανοῦ. 

'Η ἄσκησίς του ἦτο ἡ ἑξῆς: Κάθε ἡμέρα ἔτρωγε μία φορά, τό ἀπόγευμα στίς 3 ἡ ὥρα. 'Εγνώριζε καλά τό Ψαλτήριο, τίς ἑπτά 'Ακολουθίες τῆς 'Εκκλησίας μας καί προπαντός ἤξερε ἀπό στήθους τούς Χαιρετισμούς τῆς Θεοτόκου, τούς ὁποίους ἔλεγε καθημερινά, χωρίς σκοῦφο, ἐκεῖ πού ἔβοσκε τά πρόβατα στήν ἔξοχή. Τήν νύκτα ἔκανε 500 μετάνοιες καί διάβαζε τούς Βίους τῶν 'Αγίων, σκεπτόμενος πάντοτε τήν Κρίσι του Θεοῦ.

Μία ἄλλη ἄσκησί του ἦτο ἡ φροντίδα πού ἐπεδείκνυε γιά τούς ἐρημίτας τῶν γύρω δασῶν. 'Εκεῖνο τόν καιρό ἀσκήτευαν γύρω ἀπό τήν Συχαστρία καί τήν Σκήτη Σύχλα περισσότεροι ἀπό 40 ἐρημίτες, μοναχοί καί μοναχές. 'Ο π. Βασίλειος ἦτο ὁ φίλος τῶν ἐρημιτῶν. ῞Οταν συναντοῦσε κάποιον στά δάση καί μάλιστα ἦτο γνωστός του, τοῦ ἔβαζε μετάνοια καί τοῦ ἔλεγε: «Εὐλόγησέ με, πάτερ καί παρακάλεσε τόν Θεό γιά μένα τόν ἁμαρτωλό! ῎Εχετε ἀνάγκη νά σᾶς φέρω κάτι φαγώσιμο ἀπό τήν στάνη μου;»

'Εάν ὁ ἐρημίτης εἶχε κάποια ἀνάγκη ὁ π. Βασίλειος τοῦ ἔφερνε τήν δεύτερη ἡμέρα τυρί, πατάτες, λαχανικά, ἁλάτι καί ἀλεύρι. καί εἶχε ἀρκετούς ἡσυχαστάς, τούς ὁποίους ἐγνώριζε καί τούς ἐσπισκεπτόταν στίς καλύβες καί σπηλιές τους. 

Μιά φορά ἐρώτησε ἕνα 'Ησυχαστή:

-Πάτερ, τί νά κάνω γιά νά σωθῶ;

-'Αδελφέ, Βασίλειε, τοῦ εἶπε ὁ Γέροντας, προσεύχου πάντοτε, κάνε ὑπακοή μέ ἀγάπη καί νά ἔχης ταπείνωσι. ῎Αν φυλάξης αὐτά τά τρία, σίγουρα θά σωθῆς!

Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου 

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω 

1999

Ἐπιμέλεια κειμένου:   Αναβάσεις

________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Πηγή: hristospanagia3

Μήπως η Σιωνο –μασωνική προπαγάνδα ευθύνεται για την παγκόσμια καχεξία;

Μήπως η Σιωνο –μασωνική προπαγάνδα ευθύνεται για την παγκόσμια καχεξία;

Γράφει ο Πρεσβύτερος Ευστάθιος Κολλάς Θεολόγος –Εκκλησιαστικός Συνήγορος
 Το από αιώνων Σιωνιστικό Κίνημα, που σήμερα εκφράζεται από τον Διεθνή Κοινωνικό Μασωνισμό, διαβεβαιώνει τα μέλη του, ότι έχει πολλές ιδέες στο σύστημά του, ώστε να οδηγήσει, δια παντός μέσου στην υλική και ηθική εξουθένωση, την καταρράκωση και τη συντριβή των λαών, «ιδίως των Χριστιανικών». Με τον ισχυρισμό του λοιπόν, ότι οι άνθρωποι που έχουν κακά ένστικτα, είναι πολύ περισσότεροι από αυτούς που έχουν καλά, του δίνεται η ευκαιρία, να επιτύχει τα καλύτερα αποτελέσματα που επιθυμεί με την εφαρμογή, τελικά διοίκησης «δια της βίας και του τρόμου και ουχί δι’ Ακαδημαϊκών συζητήσεων». Οι άνθρωποι, κατά τους Σιωνο-Μασώνους, έχουν υποταχθεί «στην κτηνώδη και τυφλή ισχύ», αλλά η ισχύς αυτή είναι μεταμφιεσμένη (=μασκαρεμένη), γιατί και το δίκαιο, κατά τον κοινωνικό Σιωνο-Μασωνισμό βρίσκεται στη δύναμη, «στο δίκαιό του ισχυρότερου». Ο Σιωνο- Μασωνισμός είναι λίαν σαφής και κατηγορηματικός στις προθέσεις του και αδίστακτος και απάνθρωπος ως προς τα σχέδια και τα μέσα που εφαρμόζει, εδώ και αιώνες, για την από πάσης απόψεως κατάρρευση, καταρράκωση και ξεθεμελίωση των συνθηκών υπάρξεως των εθνών, ιδιαίτερα των Χριστιανικών λαών, και συγκεκριμένα της Ευρώπης. Υποστηρίζει λοιπόν με περισσή απανθρωπιά: «… Τα μεγάλα λαϊκά προτερήματα, η ειλικρίνεια και η τιμιότητα, είναι ελαττώματα… Η πολιτική μας δεν έχει τίποτε το κοινό με την ηθική… Μη νομίσετε ότι αι διαβεβαιώσεις μας αύται είναι αβάσιμοι. Παρατηρήσατε τας επιτυχίας μας τας οποίας ηδυνήθημεν να δημιουργήσωμεν εις τον Δαρβινισμόν, εις τον Μαρξισμόν, εις τον Νιτσενισμόν. Δι’ ημάς τουλάχιστον η δηλητηριώδης επιρροή των τάσεων τούτων οφείλει να είναι καταφανής». Στα ύπουλα και πανούργα σχέδιά του, το Σιωνο-Μασωνικό κοινωνικό σύστημα, έχει «ως κλειδί», για την επιτυχία του σκοπού του, την ατιμία του συνθήματος της «πολιτικής ελευθερίας και ισότητας», υποστηρίζοντας, ότι η ιδέα αυτή της πολιτικής ελευθερίας και ισότητας εφαρμόζεται «οσάκις υπάρχει ανάγκη να παρασύρει κάποιος τις λαϊκές μάζες». Η πραγματική ιδέα της ελευθερίας και της ισότητας γενικώς, υποστηρίζει ότι είναι απραγματοποίητη, γιατί κανείς δε γνωρίζει να τη χρησιμοποιήσει με το μέτρο που πρέπει, και αποφαίνεται: «Όταν γίνεται αόριστα λόγος περί ελευθερίας, τότε αφήνεται ο λαός για λίγο να αυτοκυβερνηθεί, όποτε είναι πολύ εύκολο, αυτή η αυτονομία να μεταβληθεί πάραυτα σε Αναρχία και όταν ένα Κράτος εξαντλείται σε διαμάχες και ταραχές πολιτικές και εμφύλιες έριδες, τότε περιπίπτει στο έλεος των εξωτερικών εχθρών, όποτε είναι δυνατόν να θεωρηθεί ως ανιάτως χαμένο, και τότε είναι στην εξουσίαν μας. Η κυριαρχία του χρυσίου το οποίον είναι εντελώς εις χείρας μας και έχει αντικαταστήσει την εξουσίαν των φιλελευθέρων Κυβερνήσεων, του εμφανίζεται ως μία σανίδα σωτηρίας, εις την οποίαν εξαναγκάζεται εκόν- ακόν να στηριχθεί, ίνα μη καταποντισθή. Η πολιτική δεν έχει τίποτε το κοινόν με την Ηθική. Εκείνος ο οποίος θέλει να επικρατήσει, οφείλει να είναι και Πανούργος και Υποκριτής… Στα σχέδιά μας ας προσέξουμε ολιγώτερον επί του καλού και του ηθικού, και περισσότερον επί του αναγκαίου και του ωφελίμου». Συνεχίζοντας περαιτέρω τη σατανική μου πανουργία το κεντρικό συμβούλιο του Σιωνο -Μασωνισμού, σχετικά με τον πόλεμο για την παγκόσμια κυριαρχία του, δηλώνει όλως ανερυθρίαστα: «… δι’ ημάς είναι απαραίτητον, όπως ο πόλεμος δέον να μεταφέρεται ούτω επί του οικονομικού εδάφους, ίνα τα έθνη ίδωσι την ισχύν της υπεροχής μας… Όταν δι’ ημών των αποκρύφων μέσων τα οποία διαθέτομεν, δυνάμει του χρυσίου το οποίον είναι ολόκληρον εις χείρας μας, θα έχωμεν δημιουργήσει μία γενικήν οικονομική κρίσην, θα εξαπολύσωμεν ανά τας οδούς ολόκληρα πλήθη εργατών εις όλας ταυτοχρόνως τας χώρας της Ευρώπης» («Τα μυστικά Πρωτόκολλα των σοφών της Σιών» Κεφ. 1, 2, 3) Μήπως, λοιπόν, η παγκόσμια κοινότητα υποχρεούται, θα το επαναλαμβάνω συνεχώς, μήπως λέγω, υποχρεούται να ερευνήσει σε βάθος, ποιοί είναι αυτοί; «τι καπνό φουμάρουν»; Και για ποιούς δουλεύουν, αν άθελά τους ορισμένοι έχουν παρασυρθεί; Ποιοί είναι όλοι αυτοί, οι κατεργάρηδες, που τους έχουν ανατεθεί και κατέχουν στα χέρια τους τις Διατεταγμένες Υπηρεσίες του Πλανήτη;; Ποιοί είναι όλοι αυτοί που ασχολούνται και αποδίδουν τα Δίκαια των λαών, και που, στην πραγματικότητα, μας ετοιμάζουν τη δολοφονική θηλιά για να μας επιβάλλουν τελικά τον παγκόσμιο εφιάλτη, «τον βασιλέα και δεσπότην εκ του αίματος της Σιών», η βαρβαρότητα του οποίου θα ξεπερνά κάθε προηγούμενο; (Κεφ. Β ) Είναι φανερό, ότι ζούμε σε δύσκολες ώρες μίας εποχής, που απαιτεί τη λήψη έκτακτων μέτρων, πριν να είναι πολύ αργά. ΣΥΝΕΠΩΣ, οφείλομε «εξ ύπνου εγερθήναι, και να ενδυθούμε την πανοπλίαν του τριαδικού Θεού διότι «αι ημέραι πονηραί εισίν». Επιμένω… Μήπως, πρέπει να δράσει, πάραυτα, η Παγκόσμια Κοινότητα προς αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση, για να αποφευχθούν τα χειρότερα;; ΟΨΟΜΕΘΑ…

Συντάκτης: π. Ευστάθιος Κολλάς
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΡΤΙΟΣ 2009

Η αεροσυνοδός, ο αστυνόμος και η ουράνια πρόσκληση

Η αεροσυνοδός, ο αστυνόμος και η ουράνια πρόσκληση

Θαυμαστοί βίοι

(31/05/2010 17:12)

ΜΕΡΟΣ Α’ Η πρόσφατη διήγηση γνωστού ασκητή γέροντα του Αγίου Όρους σε μία παρέα προσκυνητών για τον αξιοθαύμαστο βίο μίας νέας μάρτυρος της Ορθοδοξίας, μίας πανέμορφης κοπέλας, αεροσυνοδού στο επάγγελμα που έφυγε από τη ζωή χτυπημένη από την επάρατο νόσο ήταν συγκλονιστική. Πολλοί εκ των προσκυνητών δάκρυσαν συνειδητοποιώντας τους τρόπους παρουσίας και αγάπης του τριαδικού Θεού στον άνθρωπο, ώστε να επιτυγχάνει το μοναδικό στόχο του, αυτό της σωτηρίας και της μετάβασής του στην αιωνιότητα, στον Παράδεισο. Στόχος πολύ λησμονημένος σήμερα από τους περισσοτέρους από εμάς, τους προσκολλημένους στα εφήμερα και προσωρινά, τους χαλαρούς στην πίστη, τους συνειδητά αποστάτες και ασώτους! Η Αγγελική, έτσι έλεγαν το 25χρονο κορίτσι, από τότε που γνώρισε τον Χριστό άλλαξε ριζικά τη ζωή της. Δεν την ένοιαζε ούτε ο τρόπος ούτε ο τόπος της συνομιλίας και επαφής της με τον ουρανό. Δεν την απασχολούσε η πορεία της ασθένειάς της. Δεν τη σταματούσε η αντίδραση της οικογένειάς της στην ενασχόλησή της με την Εκκλησία και με τον Χριστό. Σταδιακά απομακρυνόταν από πράγματα που αφορούν τον καλλωπισμό της γυναίκας, χωρίς ωστόσο η κάθετη αλλαγή της νοοτροπίας αυτής να καταστεί πρόκληση και στοιχείο διαξιφισμών με τους οικείους της. Ακόμη και το ενδεχόμενο δημιουργίας οικογένειας με το νεαρό σύντροφό της δεν το εξέταζε πλέον όπως θα έκανε κάθε κορίτσι στην ηλικία της. Μέλημά της ήταν να καταστεί άξια νύμφη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού σηκώνοντας καρτερικά το βαρύ σταυρό που Εκείνος της προσέφερε, σαφές δείγμα της αγάπης του. Και στον αγώνα αυτό είχε πλέον συνοδοιπόρους την Παναγία μας και τους Αγίους. Οι ουράνιοι νέοι αυτοί φίλοι της Αγγελικής συνέβαλαν ούτως ώστε το μαρτύριο της όχι μόνο να γίνεται πιο ανώδυνο αλλά κυρίως να γίνεται εστία μίας πρωτόγνωρης ευλογίας για όλους αυτούς που την γνώρισαν και την συναναστράφηκαν. Οι ουράνιοι φίλοι της προσέδιδαν επίσης γενναιότητα και θάρρος τέτοιο που ξάφνιαζε τους πάντες ακόμη και τους γιατρούς της. Αντιμετώπιζε πάντα με χαμόγελο τις διάφορες δοκιμασίες φθάνοντας μάλιστα σε σημείο τέτοιο ώστε να ενισχύει με εντυπωσιακό τρόπο την καταρρακωμένη μάννα της και τον θλιμμένο πατέρα της προτρέποντας τους συνεχώς να επιστρέψουν στον Χριστό και στην Εκκλησία. Τους παρακινούσε να εγκαταλείψουν την αδιαφορία τους έναντι του τριαδικού Θεού. Αδιαφορία που οδηγούσε στην παντελή απόρριψη του ουρανού και στην ασυνείδητη επιλογή ενός έμμεσου ειδωλολατρικού τρόπου ζωής, που αναλίσκεται στην τέρψη παντός είδους ηδονών. Η σπάνια ενθύμηση του Θεού σχεδόν πάντα συνοδευόταν με κάποια δυσκολία στην εκπλήρωση των εφήμερων επιδιώξεών τους. Και συνάμα εξαφανιζόταν με την υπέρβασή της και τη λύση της... Ομολογιακό λοιπόν χαρακτήρα προσέδιδε σ’ όλες σχεδόν τις συζητήσεις η νεαρή αυτή μάρτυρας του Κυρίου με τις φίλες και τους φίλους της, τους συναδέλφους στον εργασιακό χώρο, τους γείτονές της. Στο προσκέφαλο της μετά τη θαυμαστή μεταστροφή της είχε πάντα το βιβλίο του μακαριστού ιερομόναχου Ισαάκ για τη ζωή του Αγίου Αγιορείτη Γέροντα Παϊσίου, ενώ σχεδόν καθημερινά ξέκλεβε χρόνο για να αφιερώνει στην ανάγνωση χριστιανικών βιβλίων και στην τέλεση των καθημερινών προσευχών! Ας ξεφυλλίσουμε όμως με τη βοήθεια του Θεού αναλυτικά τις σελίδες του θαυμαστού βίου της, όπως τη διηγείτο ο ασκητής γέροντας του Αγίου Όρους. Η θαυμαστή μεταστροφή της Αγγελικής Πολλές είναι οι προσκλήσεις που αποστέλλει σε καθημερινή βάση ο τριαδικός Θεός ξεχωριστά σε κάθε άνθρωπο προκειμένου να τον οδηγήσει στην οδό της σωτηρίας. Μία τέτοια πρόσκληση έφθασε και στα χέρια της Αγγελικής μέσω της γνωριμίας της με τον νεαρό αξιωματικό της αστυνομίας Χρήστο. Δεν μπορούσε τότε να κατανοήσει ότι η συναναστροφή μαζί του θα αποτελούσε αφετηρία της δικής της επιστροφής στα λυτρωτικά μονοπάτια της ορθής πίστεως. Ούτε μπορούσε τότε να αναλογισθεί το φοβερό σχέδιο του Θεού για τα δυό αυτά νεαρά παιδιά. Η αρχική φιλία του Χρήστου και της Αγγελικής εξελίχθηκε σε σοβαρή σχέση που γρήγορα αποσκοπούσε σε σύναψη γάμου και δημιουργία οικογένειας. Και οι δυό σχεδίαζαν μαζί, όπως όλοι οι νέοι το μέλλον και αγωνιούσαν μαζί με τους γονείς τους να δημιουργήσουν το κατάλληλο έδαφος και τις απαραίτητες προϋποθέσεις εκείνες για μία καλή οικογένεια. Τους πρώτους μήνες της γνωριμίας και οι δυό χαρακτηρίζονταν από μία ανούσια –χαλαρή σχέση με τον Θεό που ολοκληρωνόταν από δυό τρεις επισκέψεις κοινωνικού κυρίως χαρακτήρα στην Εκκλησία, Χριστούγεννα, Μ. Εβδομάδα και Πάσχα, ίσως και κάποια επίσκεψη σε μοναστήρι που συνδυάζονταν πάντα σαν μία παρένθεση σε εκδρομή. Η μητέρα του Χρήστου, Μαρία αγωνιούσε για το γιο της. Τον προέτρεπε να εκκλησιάζεται τις Κυριακές αλλά εκείνου του άρεσε περισσότερο να προπονείται η να κοιμάται, όταν φυσικά δεν εργαζόταν... Η κυρά –Μαρία κατάφερε μία ημέρα με τη δικαιολογία πως δεν είχε μέσο μεταφοράς της να μεταβεί με τον Χρήστο σε έναν ασκητή γέροντα που υπηρετεί σε χωριά που βρίσκονται στα Άγραφα όρη. Μαζί τους μετέβησαν η αδελφή του και ο γαμβρός του. Ο παππούλης, όπως εξιστορεί τώρα ο Χρήστος ήταν εκείνος που τον τράβηξε στον Χριστό. Εκεί στις κορφές των Αγράφων, εκεί όπου ο Άγιος Κοσμάς, ο Άγιος Σεραφείμ, ο Άγιος Ευγένιος και ο Άγιος Αναστάσιος ο Γόρδιος έδωσαν ομολογία και μαρτυρία Χριστού ο καλός μας αστυνομικός ήρθε σε επαφή με την πρωτόγνωρη σ’ αυτόν Ορθοδοξία... Παρατηρούσε τις λίγες ώρες που κάθισε στο πεζούλι της Παναγιάς της Βαλαωρίτισσας να διαδραματίζονται εξαίσια γεγονότα. Να ξεδιπλώνεται ενώπιον του ένας κόσμος διαφορετικός απ’ αυτόν που είχε συνηθίσει. Ως νεογνό πουλάκι όπως λέγει, ανέβηκε σε φτερά αετού και είδε για πρώτη φορά τον κόσμο από ψηλά με μία διαφορετική όμως ματιά. Είδε το θαύμα και το βίωσε μέσα από τις θαυματουργές ιερές εικόνες της Παναγιάς, του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και του Αγίου Δημητρίου. Στον τόπο αυτό, μπροστά στο εικόνισμα της Παναγιάς, ο παππούλης άρχισε με τη λεπτότητα άριστου χειρούργου να βγάζει τα πρώτα αγκάθια από το χωράφι της ψυχής του. Το σπινθηροβόλο βλέμμα του και ο διεισδυτικός λόγος του ταπεινού αυτού λευίτη σε βοηθούν να διαβείς χωρίς φόβο σε απαγορευμένα και σφραγισμένα από τις αμαρτίες και τα λάθη μονοπάτια της ψυχής. Εκεί λοιπόν προσήλθε για πρώτη φορά στο ιερώτατο μυστήριο της Θείας Εξομολόγησης. Ένιωσε τον πρώτο ισχυρό σεισμό που γκρέμισε τα προπύργια του μιαρού Βελζεβούλ! Ήταν η πρώτη μάχη για τον 25χρονο Χρήστο. «Ένιωθα σαν νεογέννητο παιδί που για πρώτη φορά είδε το φως του ήλιου. Δεν μπορώ δυστυχώς να περιγράψω αυτό που έζησα τότε» ομολογεί ο Χρήστος με κάθε ευκαιρία... Η μάνα μου μόλις εξήλθα του ναού χαμογέλασε, ενώ έπειτα από πολύ καιρό μου αποκάλυψε πως το πρόσωπό μου έλαμπε και θαρρούσε αρχικά πως ο παπάς με είχε λαδώσει από το καντηλάκι της Παναγίας. Στην επιστροφή τους στην πόλη της Θεσσαλίας, όπου γεννήθηκε ο Χρήστος, αν και δεν χαρακτηρίζεται ενθουσιώδης δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του και την χαρά του για τον διαφορετικό αυτό παπά που γνώρισε. Ρωτούσε τον γαμπρό του και τη μάνα του να του πουν κι’ άλλα γι’ αυτόν τον ιερωμένο. Καθώς πέρασε το κατώφλι του σπιτιού, ανακοίνωσε στη μάνα του πως αποφάσισε τις λιγοστές ημέρες αδείας που του είχαν απομείνει να τις περάσει κοντά σ’ αυτόν τον περίεργο παπά. Ενημέρωσε λοιπόν και την Αγγελική που τον περίμενε στην Αθήνα πως θα μεταβεί στ’ Άγραφα για λίγες ημέρες αποφεύγοντας να δώσει περαιτέρω διευκρινίσεις από το τηλέφωνο. Εκείνη ως ήταν φυσικό θύμωσε. Το επόμενο πρωί ο Χρήστος ξύπνησε από τα χαράματα και αναχώρησε για τα Άγραφα για να προλάβει να συμμετάσχει και στην πρωινή Θεία Λειτουργία. Φανταστείτε το πως ένοιωσε όταν ο παππούλης χαμογελώντας του είπε μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας: «Χρήστο σε περίμενα. Να έχω ετοιμάσει και το τσεκούρι για να κόψουμε λίγα ξύλα. Μη φοβάσαι βρε! Οι απειλητικές φωνές και οι βρισιές που άκουγες χθες στον ύπνο σου ήταν του πονηρού που ήθελε να σε αποτρέψει από την πρόσκληση αυτή της Παναγιάς»! Ο Χρήστος έμεινε σύξυλος και κοιτούσε αμήχανα τον περίεργο αυτό παπά. Είχε πραγματικά ακούσει περίεργες απειλητικές φωνές και φοβέρες που τον κράτησαν σχεδόν ξάγρυπνο. Αναρωτιόταν όμως, πως το ήξερε ο παπάς, αφού αυτό το γνώριζε μόνο ο ίδιος. Μονομιάς ο παππούλης γυρίζει και του λέει συλλαμβάνοντας τη σκέψη του. «Μου το είπε η Αρχόντισσα των Αγράφων, η Αγία μας Θεοτόκος»! Τότε έμεινε για δεύτερη φορά εμβρόντητος. Ο παππούλης άπλωσε το χέρι και του έδωσε το τσεκούρι, δίδοντας τέλος στην προσωρινή αμηχανία του Χρήστου. «Για να δούμε τι παλικάρια έχει η ελληνική αστυνομία» είπε χαμογελώντας και τράβηξε προς το μέρος που βρισκόταν η πρεσβυτέρα του, η οποία ήδη είχε αρχίσει να μαζεύει τα κομμένα από τον παππούλη ξύλα. Η ολιγοήμερη παραμονή του Χρήστου στα Άγραφα όρη και η συμμετοχή του στις καθημερινές ακολουθίες της Εκκλησίας μας, Εσπερινό, Απόδειπνο, Μεσονυκτικό, Όρθρο, Θεία Λειτουργία ήταν βιώματα γι’ αυτόν πρωτόγνωρα. Ο παππούλης τον έμαθε να ανάβει τα καντήλια. Καθημερινά έκαναν χιλιόμετρα για να προλάβουν να ανάψουν όλα τα καντήλια των γύρω Εκκλησιών. Εκεί κοντά λοιπόν στον παππούλη είδε πολλά θαυμαστά πράγματα που στην κυριολεξία τον μεταμόρφωσαν. Έτσι, όταν γύρισε στην Αθήνα, η Αγγελική είδε έναν παντελώς διαφορετικό Χρήστο, ο οποίος τη ξάφνιασε θετικά. Μάλιστα είχε φροντίσει να της προμηθεύσει το βιβλίο του π. Ισαάκ για τον γέροντα Παΐσιο. Εκείνη με ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της την απορία πήρε το πρωτότυπο αυτό δώρο και άρχισε να το διαβάζει σε μία προσπάθεια να ερμηνεύσει την εντυπωσιακή και εμφανή σ’ όλους αλλαγή του Χρήστου. Με τον τρόπο αυτό άρχισε η αντίστροφη μέτρηση και για την ίδια. Ξεκίνησε δηλαδή ο εναγκαλισμός της με τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. (συνεχίζεται) Λεζάντα Ἱεράς Εικόνας: Παναγία η Βαλλαορίτισσα

Συντάκτης: Δ.ΜΑΚΡΗΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΪΟΣ 2010

Η συνταγή της δικαιοσύνης και τα μικρά μυστικά της ευτυχίας!

Η συνταγή της δικαιοσύνης και τα μικρά μυστικά της ευτυχίας!

Αληθινές ιστορίες της διπλανής πόρτας

(23/10/2013 18:02)

...αν κουτσομπόλευα, αν ξενυχτούσα στα μπαράκια, αν απατούσα και λιγουλάκι τον σύζυγό μου η άφηνα ασύδοτα τα παιδιά μου θα ήμουν αποδεκτή κοινωνικά ενώ τώρα δεν είμαι;

 

Του Διονύση Μακρή

 

ΜΕΡΟΣ Ζ

 

Χάθηκε η ουσία και μείναμε τους τύπους, μ’ αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουμε τις δοκιμασίες με λάθος τρόπο! Έτσι τα αδιέξοδα στην στυγνή καθημερινότητα μας αυξάνονται γεωμετρικά. Αν λαμβάναμε λ.χ. τη δοκιμασία ως πρόσκληση και επίσκεψη Θεού τότε θα ανακαλύπταμε τα βασικά αίτια που την προκάλεσαν και θα διορθώναμε πιθανές αβλεψίες και παρεκτροπές από το νόμο του Θεού. Τη σημερινή κρίση για παράδειγμα αν την εξετάζαμε απ’ αυτή την οπτική γωνία τότε θα κατανοούσαμε ότι φέρουμε προσωπικά και εμείς οι ίδιοι βαριά την ευθύνη... είτε εν γνώσει μας είτε εν αγνοία μας! Γιατί, εύλογα, θα με ρωτήσετε;

Θα αναφερθώ για να κατανοήσετε την ευθύνη που φέρουμε σε ένα και μόνο γεγονός ότι δηλαδή ως Έλληνες συμμετέχουμε σε ένα διαρκές και διαχρονικό έγκλημα που τελείται στην χώρα μας πλέον νόμιμα. Ποιό είναι αυτό; Μα αποζημιώνουμε και με τη βούλα του νόμου νεαρές κοπέλες και γυναίκες που θα προβούν σε εκτρώσεις ανεπιθύμητων, όπως λένε εγκυμοσύνων, επικαλούμενες τον κοινωνικό περίγυρο, την καριέρα τους, τη δεινή οικονομική κατάσταση και μία σειρά άλλων παρόμοιων δικαιολογιών που προκαλούνται κυρίως από εγωπάθειες...   Επισήμως άλλωστε είναι γνωστό ότι μόνο στην Ελλάδα οι εκτρώσεις ξεπερνούν ετησίως τις 400.000 νόμιμες και παράνομες. Το αίμα λοιπόν των αθώων ανυπεράσπιστων ανθρώπων που χύθηκε τις προηγούμενες δεκαετίες έχει γίνει ορμητικός χείμαρρος, ο οποίος σαρώνει στο διάβα του τα πάντα προκαλώντας κρίσεις και κάθε λογής προβλήματα στην χώρα μας.

Και το πιο τραγικό απ’ όλα είναι ότι οι μαιευτικές κλινικές σ’ όλη την Ελλάδα συντηρούνται όχι τόσο από τα έσοδα των γεννήσεων, όσο απ’ αυτά που προέρχονται από τις εκτρώσεις και μάλιστα τις παράνομες!!! Οι γιατροί εξάλλου εκλαμβάνουν πλέον το φόνο δια της έκτρωσης ως κάτι φυσιολογικό και αντιλαμβάνονται την όλη διαδικασία ως μία απλή χειρουργική επέμβαση.

Να λοιπόν μία βασική σοβαρή αιτία, ένα πνευματικό αίτιο που φυσικό ήταν βάσει του πνευματικού ισχύοντος απαράβατου νόμου να οδήγησε στη γενικευμένη κρίση που μαστίζει την χώρα μας. Κανείς ωστόσο δεν μιλά γι’ αυτήν. Ξέρεις Σοφία τι σημαίνει η απώλεια οκτώ εκατομμυρίων (8.000.000) τουλάχιστον ψυχών μόνο στην τελευταία 20ετια; Αναρωτιέσαι το τραγικό αυτό φαινόμενο που δείχνει την πνευματική κατάπτωσή μας πως να εκλαμβάνεται για τον ουρανό; Εδώ ένας φόνος ανθρώπου γίνεται και ο νόμος καταδικάζει σε πολλά χρόνια κάθειρξης τον φονιά προκειμένου να συμμορφωθεί. Αναρωτιέσαι λοιπόν σε πόσα χρόνια ποινής θα πρέπει να καταδικάσει το λαό μας ο καλός Θεός για να σωφρονιστούμε; Γιατί όλες αυτές οι αδικοχαμένες ανθρώπινες ψυχές λειτουργούν ως «κατήγοροι δικηγόροι» για τον καθένα από εμάς, όταν φθάσει η ώρα και σταθούμε στο απολογητικό βήμα ενώπιον του Θεού.

Θυμάμαι τι είπε κάποτε ο γέροντας Παϊσιος σε έναν προσκυνητή, ο οποίος τον ρώτησε γιατί ο Θεός δεν φρόντισε, όπως έκανε λ.χ. με τη φυματίωση να αποκαλύψει το φάρμακο για τον καρκίνο, έτσι ώστε να μην πεθαίνουν από την επάρατο νόσο τόσοι και τόσοι άνθρωποι. Ο ταπεινός γέροντας τον κοίταξε και του είπε: Όχι μία φορά αλλά πολλές φορές το έστειλε αλλά τους ανθρώπους αυτούς που θα ανακάλυπταν το σωτήριο φάρμακο δεν τους επιτρέψαμε να γεννηθούν. Τους δολοφονήσαμε ενώ βρίσκονταν ακόμη στην κοιλιά της μάνας τους μέσω της εκτρώσεως. Δεν είναι φοβερή η διαπίστωση του ταπεινού γέροντα;

Ε! ναι λοιπόν καλή μου Σοφία η κρίση που βιώνουμε οφείλεται μεταξύ των άλλων και στην ανωτέρω κερκόπορτα που εν αγνοία η εν γνώσει μας ανοίξαμε για να εισέλθει δικαιωματικά ο Αντίδικος και να μας χορεύει σήμερα στο ταψί του. Αλλά για ποιά κερκόπορτα μιλάω, εδώ του έχουμε επισήμως ανοίξει την κεντρική πύλη της χώρας διάπλατα ενώ συνειδητά του δώσαμε τη δυνατότητα να αλωνίζει ανεξέλεγκτα. Με συγκεκριμένες αποφάσεις και πράξεις εκδιώξαμε και δυστυχώς συνεχίζουμε να το πράττουμε καθετί πνευματικό βυθίζοντας την χώρα σε ένα διαρκές σκοτάδι, μία πνευματική κρίση και φτώχεια... Είναι άλλωστε κοινή η διαπίστωση ότι κοντεύουμε να φθάσουμε και ίσως σύντομα και να ξεπεράσουμε στην ασυδοσία τα Σόδομα και τα Γόμορρα.

- Πρώτη φορά Μανώλη ακούω μία τέτοιου είδους ερμηνευτική προσέγγιση στην παρούσα κρίση. Φυσικά και είναι αλήθεια ότι ακολουθούμε μία ισοπεδωτική τακτική απέναντι στις διδαχές και στον τρόπο ζωής που ορίζει ο Θεός. Ωστόσο ποτέ δεν είχα αναλογισθεί το μέγεθος αυτής της πνευματικής παρακμής, συμπλήρωσε η Σοφία.

- Αυτό έλειπε να μην συμφωνήσεις με τις θεολογικές του απόψεις. Θα ξαφνιαζόμουν μόνο εάν διαφωνούσες! Έχεις τελευταία γίνει πολύ θεούσα ρε αδελφούλα μου, πετάχτηκε και είπε τότε ο Αναστάσης.

- Τι εννοείς καλέ μου φίλε με τον χαρακτηρισμό της αδελφής σου ως θεούσα; Ειλικρινά έχω σφοδρή περιέργεια να μάθω.

-Έλα ρε Μανωλάκι που κάνεις πως δεν ξέρεις; Να η Σοφία το πρωί έχει επιβάλλει στα παιδιά και τον άνδρα της να μην βγαίνουν από το σπίτι πριν πουν το πάτερ ημών. Μετά βγαίνει κι αυτή στην πόρτα και τα σταυρώνει. Τον τελευταίο χρόνο ντύνεται πιο σεμνά, φοράει μακριές φούστες. Τετάρτη και Παρασκευή αλλά και τις σαρακοστές μαγειρεύει νηστίσιμα. Στα παιδιά απαγορεύει να βλέπουν ταινίες λες κι είναι καλογέρια. Απομακρύνθηκε από τις φίλες της επειδή δεν πιστεύουν στο Θεό. Με λίγα λόγια το σπίτι της το μετέτρεψε σε εκκλησία και μοναστήρι.

- Σ’ όλα αυτά που είπες δεν βρήκα κάτι άσχημο. Άρα είναι καλός ο χαρακτηρισμός θεούσα παρά την αρνητική διάσταση που του έδωσες.

- Αυτά που είπα έχουν κάνει την αδελφή μου περίεργη. Είναι απομονωμένη ως οικογένεια από τον υπόλοιπο κόσμο.

-Δηλαδή πως θα ήθελες να ζει η αδελφή σου;

- Έχει τόσα και τόσα πράγματα να κάνει κάποιος σήμερα. Να βγει να πιεί έναν καφέ, να σχολιάσει τις εξελίξεις στο lifestyle, να δει ένα νέο κινηματογραφικό έργο, να πιεί ένα ποτό σε ένα μπαράκι ακούγοντας μουσική. Να μην σπαταλά τον χρόνο του στα βιβλία και στις προσευχές...

- Πλάκα μου φαίνεται κάνεις αδελφέ μου. Δηλαδή αν κουτσομπόλευα, αν ξενυχτούσα στα μπαράκια, αν απατούσα και λιγουλάκι τον σύζυγό μου και άφηνα ασύδοτα τα παιδιά μου θα ήμουν αποδεκτή κοινωνικά ενώ τώρα δεν είμαι; Αλήθεια πιστεύεις πως ο τρόπος ζωής που ετσιθελικά μας επέβαλλαν θα με έκανε ευτυχισμένη; Μάθε λοιπόν μία για πάντα ότι από τότε που ανακάλυψα την πίστη στον Χριστό η ζωή μου απέκτησε νόημα. Γιατί από τότε άρχισα να εκτιμώ και να αγαπώ αληθινά τον άνδρα μου, άρχισα να νοιάζομαι πραγματικά για τα παιδιά μου. Από τότε βρήκα την ηρεμία μου. Τώρα ξέρω που είναι ο θησαυρός της αληθινής ζωής. Άλλωστε ότι ζητήσω από τον Χριστό μου το δίνει.

-Ζήτησε Του, αφού τόσο πολύ σ’ ακούει, να μου δώσει μία καλή δουλειά. Εμένα δεν μ’ ακούει αλλά εσένα...

-Το έχω ζητήσει επανειλημμένως αλλά έχει τους λόγους Του που δεν σου δίνει δουλειά.

- Κοτζάμ Θεός πιστεύεις πως ασχολείται προσωπικά με μένα. Τόσα δισεκατομμύρια άνθρωποι υπάρχουν στη γη μ’ εμένα βρήκε να ασχοληθεί.

- Ο Θεός Αναστάση έχει καθορίσει από τη στιγμή της σύλληψής σου στη μήτρα της μητέρας σου προσωπική γραμμή επικοινωνίας όχι μόνο με σένα αλλά αυτό ισχύει για κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, είπε τότε ο Μανώλης! Και πρόσθεσε: Ποιός νομίζεις έδωσε τις πληροφορίες στο γέροντα να σου αποκαλύψει άγνωστες πτυχές της ζωής σου; Κι αυτός που το έκανε τι άραγε να προσδοκά από σένα; Η Σοφία είτε το θέλεις είτε όχι εισήλθε στο άρμα του Χριστού και ήδη προγεύεται τον παράδεισο και την αιωνιότητα. Κι αυτό γιατί μετέτρεψε την οικογένειά της από αδιάφορη και χλιαρή που ήταν απέναντι στον Θεό σε αμιγώς χριστιανική και μάλιστα ορθόδοξη. Θα ήθελες να βλέπεις την αδελφή σου ευτυχισμένη η δυστυχισμένη; Θα προτιμούσες να ντύνεται προκλητικά για να τραβά τα βλέμματα των ανδρών; Πιστεύω πως αν αποκάλεσες αυτή θεούσα τότε για μένα ισχύει το θεούσος η κάτι άλλο πιο χειρότερο;

- Εσύ είσαι θεολόγος και κάνεις τη δουλειά σου, η Σοφία όμως είναι λογίστρια.

 - Δεν κατάλαβα, το ευαγγέλιο, η πίστη και ο Θεός έχουν να κάνουν με το τι επάγγελμα εξασκείς; Άκουσε καλά Αναστάση μου, η πορεία του ανθρώπου είναι κοινή και έχει να κάνει με τη σωτηρία της ψυχής και την αιωνιότητα. Οι διδαχές επίσης του ευαγγελίου απευθύνονται στον καθένα προσωπικά, όπως και ο λειτουργικός νόμος του Θεού. Δεν έχει σημασία ούτε η φυλή, ούτε το χρώμα, ούτε η γλώσσα, ούτε η σωματική διάπλαση... στο αντάμωμα με την εν Χριστώ ζωή! Αχ ρε Αναστάση μου αν ήξερες τους θησαυρούς που κρύβει η Ορθοδοξία είμαι σίγουρος πως θα γινόσουν ένας πολύ καλός θεούσος.

-Αυτό να δω στον αδελφό μου και να μην το πιστεύω!

-Εάν συνεχίζω να κάνω παρέα με εσάς είμαι βέβαιος πως θα κολλήσω το μικρόβιο, είπε χαριτολογώντας ο Αναστάσης.

-Να παρακαλάς να το κολλήσεις για να αλλάξει ολόκληρη η ζωή σου. Γιατί το μικρόβιο αυτό, όπως χαρακτήρισες την αληθινή πίστη στο Θεό δεν σε καθιστά ασθενή και ανήμπορο ούτε οδηγεί σε θάνατο. Αντιθέτως σε οδηγεί στην αληθινή ζωή, σε καθιστά απολύτως υγιή ψυχικά, άτρωτο και γενναίο σαν τον Διγενή Ακρίτα, έτσι ώστε να νικήσεις τον χάρο και το θάνατο και να βιώσεις τις αναστάσιμες χαρές. Είθε όλοι οι Έλληνες να γυρίζαμε στην πίστη και να ανακαλύπταμε τους θησαυρούς της, οι οποίοι θα μας απάλλασσαν οριστικά από την πνευματική και οικονομική κρίση που μαστίζει τον ευλογημένο αυτό τόπο. Όπως χαριτολογώντας λέγει ένας φίλος μου χημικός τις τελευταίες δεκαετίες αφήσαμε τους αγγέλους άνεργους λόγω της αποστασίας μας και φυσικό επακόλουθο τούτου είναι να ταλαιπωρείται ο τόπος μας από την ανεργία...

- Δηλαδή αν προσευχόμουν και είχα επικοινωνία με το Θεό δεν θα ήμουν άνεργος; Πολύ περίεργα και αλλόκοτα μου τα περιγράφεις τα πράγματα. Φαίνεται πως αγνοείς το τι συμβαίνει γύρω μας καλέ μου φίλε.

-Κάθε άλλο! Παρακολουθώ και εγώ ως πολίτης τα τεκταινόμενα γύρω μας και ομολογώ ότι προσωπικά πλήττομαι από την φορολογική πολιτική των κυβερνώντων. Ωστόσο, νοιάζομαι όχι για το πως θα βγάλω λίγα χρήματα για να ανταποκριθώ στις υποχρεώσεις μου αλλά για το πως θα είμαι δίκαιος έναντι του Θεού. Γιατί όπως λέγει ο σοφός προφήτης Δαυίδ ο δίκαιος έναντι του Θεού δεν θα στερηθεί τα αγαθά. Και να δεις καλέ μου φίλε ότι ο Θεός έχει τον τρόπο να φροντίζει ακόμη και την πιο μικρή λεπτομέρεια έστω κι αν είναι οικονομική.

- Ε! τότε να γίνω και εγώ δίκαιος για να μην στερούμαι τίποτε στη ζωή. Τι πρέπει να κάνω;

- Να ζητήσεις από τον γέροντα, που θα δούμε σε λίγο, να σου δώσει την κατάλληλη συνταγή. Τώρα κοίταξε να είσαι προσεκτικός στο δρόμο γιατί ήδη σε δύο τρία λεπτά τελειώνει η άσφαλτος και αρχίζει χωματόδρομος.

(συνεχίζεται)

 

Συντάκτης: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΚΡΗΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

Η εορτή των Τριών Ιεραρχών. Υπάρχει λόγος;

Η εορτή των Τριών Ιεραρχών. Υπάρχει λόγος;

Αρχιμανδρίτης Συμεών Βενετσιάνος
Τιμούμε τον μήνα αυτό τη μνήμη των Τριών Οικουμενικών Διδασκάλων και Ιεραρχών, των προστατών και εφόρων της παιδείας τού γένους μας. Πανηγυρική Θεία
Λειτουργία την ημέρα εκείνη με τη συμμετοχή(;) των μαθητών, εκδηλώσεις τιμής για τους εκπαιδευτικούς, για εκείνους που αγωνίζονται φιλότιμα στο σχολείο να διδάξουν στη νέα γενιά αρετή και μόρφωση, το κάλλος της ψυχής και την ομορφιά της γνώσης.

Τιμούμε τη μνήμη των Τριών Ιεραρχών, των προστατών της παιδείας του γένους μας. Όμως, έχει νόημα σήμερα αυτός ο εορτασμός, σε καιρούς που επικρατεί ένας τεράστιος προβληματισμός γύρω από τα θέματα της παιδείας μας; Έχει νόημα αυτός ο εορτασμός στη νεοελληνική κοινωνία μας, με νωπά στη μνήμη μας τα τελευταία δραματικά γεγονότα, που ζήσαμε έντονα, που είδαμε στις οθόνες των τηλεοράσεών μας, που μας απογοήτευσαν και μας προβλημάτισαν σε μέγιστο βαθμό; Ή μήπως στον γενικότερο αποπροσανατολισμό μας, φαντάζει η εορτή απλώς ως μία φολκλορική φιέστα, χωρίς νόημα και ουσιαστικό περιεχόμενο, που μας έρχεται μάλιστα από το πολύ μακρινό μακρινό παρελθόν, καθώς οι Τρεις μεγάλοι της Εκκλησίας μας Πατέρες έζησαν πριν από 17 αιώνες τουλάχιστον; Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της μετανεωτερικότητας, στην κοινωνία των νέων ταχυτήτων του Διαδικτύου και της σύγχρονης τεχνολογίας, σ’ έναν καινούριο κόσμο που ανατέλλει χάρις στα επιτεύγματα της βιοτεχνολογίας, μπορεί να έχει νόημα η εορτή των Τριών Ιεραρχών;
Η απάντηση για εκείνους που σπουδάζουν την κρισιμότητα των καιρών μας δεν μπορεί παρά να είναι: ναι! Έχει νόημα η εορτή των Τριών Ιεραρχών γιατί σιγά σιγά χάνουμε το νόημα της παιδείας, και εάν χάσουμε το νόημα της παιδείας τότε έχουμε χάσει και το νόημα της ζωής μας. Δεν αξίζει πια να υπάρχουμε! Χρειαζόμαστε τον Βασίλειο, τον Γρηγόριο και τον Χρυσόστομο Ιωάννη για να μας θυμίσουν και πάλι πως ο αληθινός προορισμός της παιδείας δεν μπορεί παρά να είναι αυτό που εκείνοι βίωσαν και μας παρέδωσαν: ο συνδυασμός της γνώσης με την αρετή, αποβλέποντας σε μία σύνολη ολοκλήρωση του ανθρώπου! Γιατί εκείνος που κατέχει μόνο τη γνώση αλλά όχι και την αρετή αποδεικνύεται εν τέλει επιζήμιος για την ανθρωπότητα. Γιατί η γνώση μόνης της χωρίς την αρετή κατασκευάζει τις «έξυπνες» βόμβες και με χειρουργική -τάχα- ακρίβεια καταστρέφει ζωές και πολιτισμούς –τα ζήσαμε και τα ζούμε με τον πλέον τραγικό τρόπο! Γιατί η γνώση χωρίς την αρετή δημιούργησε δύο παγκόσμιους πολέμους και ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα. Γιατί η γνώση χωρίς την αρετή αφαιρεί ζωτικής σημασίας όργανα από τα φτωχά παιδάκια της νότιας Αμερικής και της Αφρικής και τα μεταμοσχεύει σε πλούσιους δυτικοευρωπαίους και αμερικανούς. Όλα τούτα τα διενήργησαν επιστήμονες, που είχαν γεμάτο το μυαλό αλλά άδεια την καρδιά. Γι’ αυτό και επιμένουμε: Γνώση, ναι, μεγάλο αγαθό, αλλά μαζί με την αρετή, γιατί χωρίς αυτήν η παιδεία από ευλογία γίνεται κατάρα για το ανθρώπινο γένος.
Οι Τρεις Ιεράρχες δεν ήταν τυχαίοι. Ήσαν πανεπιστήμονες. Δεν γνώριζαν μόνο θεολογία, αλλά κατέστησαν γνώστες πολλών επιστημών της εποχής τους, σπουδάζοντας στα πιο φημισμένα κέντρα. Ο Βασίλειος ήταν μεταξύ άλλων χειρουργός και αστρονόμος, ο Γρηγόριος έλαβε πανεπιστημιακή έδρα στην Αθήνα ενώ ήταν ακόμη φοιτητής, δίδαξε για δύο μόνο χρόνια και έφυγε για την πατρίδα του στον Πόντο, για να γνωρίσει την ασκητική ζωή, ο δε επιφανής ρήτορας Λιβάνιος -ο οποίος ήταν ειδωλολάτρης- όταν στα τέλη της ζωής του ρωτήθηκε για το πρόσωπο που θα μπορούσε να τον διαδεχθεί ως καθηγητής στη σχολή του απάντησε ότι θα όριζε ως διάδοχό του τον Χρυσόστομο, αν δεν τον είχαν κερδίσει οι χριστιανοί.
Τι συνδύασαν λοιπόν οι Τρεις; Τη γνώση με το ασκητικό ήθος. Έκαμαν την παιδεία ζήτημα ζωής και αυτό ακριβώς μας πρόσφεραν: μια παιδεία που σέβεται τον άνθρωπο, μια παιδεία για τον άνθρωπο, μια παιδεία που υπηρετεί τον άνθρωπο και δεν τον σκλαβώνει. Μια παιδεία που μεταμορφώνει και δεν παραμορφώνει τον άνθρωπο. Μια παιδεία όπου κυριαρχεί το χάρισμα, η αγάπη, η ανεκτικότητα, η ανακάλυψη της αληθινής κλίσης κάθε μαθητή, ας τολμήσουμε να το ονειρευτούμε: μια παιδεία που προκαλεί χαρά και ικανοποίηση, μια παιδεία που υπηρετείται από τον ιερό πόθο του δάσκαλου και τον συγκλονισμό του μαθητή.
Θα πει κανείς: όλα αυτά είναι πολύ ωραία, αλλά αποτελούν όνειρα θερινής -ή και χειμερινής- νυκτός. Κι όμως, η πρόταση των Τριών Ιεραρχών για την παιδεία είναι αφάνταστα πρωτοποριακή, ακόμη και για την εποχή μας. Λέγει ο Χρυσόστομος: «Τα παιδιά δεν πρέπει να διδάσκονται όσα θέλει ο δάσκαλος, αλλά όσα οι μαθητές είναι ικανοί να αφομοιώσουν». Γι’ αυτό και –κατά τον Γρηγόριο- ο δάσκαλος πρέπει εγκαίρως να διακρίνει τις κλίσεις των μαθητών του και να υποδεικνύει στους εφήβους ποιους κλάδους και ποια επαγγέλματα να ακολουθήσουν. Για να το πετύχει αυτό ο δάσκαλος, και γενικά για να πετύχει στο έργο του, πρέπει –κατά τον Βασίλειο- ο δάσκαλος να έχει γνώσεις της ψυχολογίας τού ανθρώπου, να μελετά τις θείες Γραφές, να είναι ακέραιος στο χαρακτήρα, και να έχει τελικά κάτι θεϊκό μέσα του: να έχει το χάρισμα της διδασκαλίας». Διότι «ου πάντες διδάσκαλοι».
Η παιδεία, για τούς Τρεις Οικουμενικούς Πατέρες, δεν είναι ένας τομέας της ζωής μας, αλλά ολόκληρη η ζωή μας. Γι' αυτό το λόγο δεν μπορούν να συλλάβουν αλλιώς το νόημα της παιδείας παρά μόνο μέσω του προσώπου του Χριστού, που είναι ολόκληρη η ζωή. Στην πράξη η παιδεία είναι δρόμος γιά τη ζωή, γιά τον Χριστό καί είναι κατάργηση του θανάτου.
Η δικαιοσύνη στη ζωή μας είναι εξισορρόπιση όλων των δυνάμεων μας και ευθυγράμμισή τους με την εικόνα του Θεού. Κι αυτό είναι ζωή. Δεν έχουμε δικαίωμα να βλέπουμε τους Τρεις Ιεράρχες μόνο σαν αρχιερείς, μόνο σαν ασκητές, μόνο σαν ανθρώπους, μόνο σαν επιστήμονες, μόνο σαν κοινωνικούς εργάτες, μόνο σαν δασκάλους, μόνο σαν τιμητές της ανθρώπινης αδικίας και αδυναμίας. Είναι όλα αυτά ταυτόχρονα. Είναι χριστοκήρυκες που, βιώνοντας τη ζωή της Εκκλησίας του Χριστού, συνέλαβαν μέσα στον προσωπικό τους αγώνα το δράμα του ανθρώπου και βοήθησαν να ξερριζωθεί η αιτία του κακού, ο θάνατος: "Ούτω προς ύψος την βροτών πάσαν φύσιν, εκ της χθονός φέρουσι τοις τούτων λόγοις " (Συναξάρι των αγίων).
Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος θεωρεί "την παίδευσιν των παρ' ημίν αγαθών είναι το πρώτον". "Αυτό τουλάχιστον θα δέχονταν όσοι, λέει, έχουν νού". "Και εννοώ" συμπληρώνει, "παίδευσιν", την σοφία όχι "τω λόγω λαμπρυνομένη" αλλά "των έργων ελεγχομένη".
Βασική επιδίωξη επομένως της παιδείας είναι η σωτηρία και το κάλλος των θείων πραγμάτων, που μόνο με το νου συλλαμβάνονται" καθώς ομολογεί πάλι ο Άγιος Γρηγόριος. Εδώ δεν πρόκειται για ιδεαλιστική θεμελίωση του νοήματος της παιδείας. Με τη φράση αυτή θεμελιώνει θεωρητικά κάτι που προσπαθεί να βιώσει εμπειρικά μέσα στη ζωή. Πώς δηλ., η ολοκλήρωση (σωτηρία) του ανθρώπου μέσα απ' την ομορφιά, τον έρωτα για τα θεία πράγματα που υπάρχουν στον κόσμο και που μόνο ο ανθρώπινος νους κατορθώνει, είναι ο στόχος της παιδείας.
Οι θέσεις τών τριών μεγάλων πνευματικών μορφών και διδασκάλων της ορθόδοξης θεολογίας ήταν προϊόν μιας βαθύτερης ειλικρινούς βιωματικής κατάφασης προς τον Θεό, πρώτα και πάνω απ' όλα, προς τον άνθρωπο, το τέλειο δημιούργημα του Θεού, προς το πνεύμα, που κατ' εξοχήν συνδέει τον άνθρωπο με τον Δημιουργό του, και προς την καλλιέργεια του πνεύματος μέσα από τα διδάγματα της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης, αλλά και με την κατάκτηση της γνώσης και την άσκηση της κρίσης καί της γλωσσικής έκφρασης ακόμη, η ὁποία - για τους τρεις μεγάλους διανοητές Χριστιανούς - περνάει μέσα από την ελληνική παιδεία και τα ελληνικά κείμενα. Έτσι, «στη διδασκαλία των Μεγάλων αυτών Πατέρων η ορθολογική σκέψη της Δύσης συνδυάσθηκε και συμφιλιώθηκε με την ορθοδοξία της Ανατολής και με την αποκάλυψη της χριστιανικής αλήθειας στον ανατολικό χώρο, ενώ ο οικουμενικός χαρακτήρας της χριστιανικής πίστης κάλυψε και καλύπτει Ανατολή και Δύση».
Εορτάζουμε λοιπόν περίλαμπρα την εορτή των Τριών μεγίστων φωστήρων της Τρισηλίου Θεότητος. Τιμούμε τα πάγχρυσα αυτά στόματα τού ελληνικού και χριστιανικού λόγου, που κατά τόν υμνογράφο τους, κατάρδευσαν όλη την οικουμένη με νάματα θεογνωσίας. Αρκεί μόνο να τους τιμούμε; Νομίζω ότι επιβάλλεται και να τους ακούμε! Σε καιρούς δύσκολους και οριακούς σαν τους τωρινούς, όπου οι αξίες και οι αρχές κλυδωνίζονται, καθένας μας έχει ανάγκη οδηγού και πυξίδας, για να μας φανερώνουν το δρόμο για να κρατήσουμε την ανθρωπιά μας και να προσεγγίσουμε την αρετή. Έχουμε ανάγκη αληθινών προτύπων σαν εκείνους τους Τρεις, που δεν ήταν μόνο «των λόγων εραστές», αλλά πρώτιστα ποιητές όσων πρέσβευαν και δίδασκαν. Η ημέρα της μνήμης τους ας αποτέλεσει την καλύτερη αφορμή για όλους μας για να γνωρίσουμε και να μελετήσουμε με προσοχή την προσωπικότητα και το έργο τους και στη συνέχεια να εφαρμόσουμε τα διδάγματά τους. Το απαιτούν οι καιροί μας. Το χρωστάμε στον εαυτό μας. Δεν πρέπει να το στερήσουμε από τα παιδιά μας.
Ένας από τους Τρεις, ο Χρυσόστομος Ιωάννης έγραφε «Όταν τα αρχέτυπα ηφάνισται, τότε ουδέ οι νέοι γἰνονται θαυμαστοί». Μπορούμε λοιπόν να σταματήσουμε να ρίχνουμε τον λίθο του αναθέματος στο αντίγραφο, αμνηστεύοντας το πρωτότυπο; Το πρόβλημα της σημερινής νεολαίας είναι να απεγκλωβιστεί από εμάς, από τις μηδενιστικές πρακτικές που εν πολλοίς διδάσκουμε. Κι εμείς να διδαχθούμε πολλά από την έννοια της μετάνοιας, πού σημαίνει αλλαγή τρόπου σκέψης και τρόπου ζωής, υιοθετώντας νέους δρόμους ανάταξης, έναν εκκλησιαστικότερο τρόπο ζωής που εγγυάται την αυθεντικότητα της έκφρασης και τη γνησιότητα της ποιότητας.
Και τέλος, όπου εμείς δεν μπορούμε πια να κάνουμε τίποτε άλλο, ας αφήσουμε επιτέλους να μιλήσει λίγο και ο Θεός. Για να καταλάβουμε, εμείς πρώτοι, πως όταν η ζωή των νέων μας γίνει περισσότερο εκκλησιαστική, τότε θα γίνει λιγὀτερο αγχωτική. Ο Θεός είναι το πρότυπο της αγάπης. Ο Θεός είναι αγάπη. Αυτό που έχουν ανάγκη τα παιδιά, αυτό πού έχουμε ανάγκη εμείς, είναι να αφήσουμε στον Θεό περισσότερο χώρο στην καρδιά μας και στη ζωή μας. Ας το τολμήσουμε. Για τον εαυτό μας και τα παιδιά. Για το σήμερα και το αύριο. Αλλά και γι’ αυτήν την αιωνιότητα.

Επιστολή - φωτιά κατά της ''ναζιστικής παραφροσύνης''

Επιστολή - φωτιά κατά της ''ναζιστικής παραφροσύνης''

Επιστολή - φωτιά κατά της ''ναζιστικής παραφροσύνης'' που εσφαγίασε στις 10 ιουνιου 1944 την Μαρτυρική κωμόπολη του Διστόμου Βοιωτίας έστειλε στον Δήμαρχο κ. Γιάννη Πατσαντάρα ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος με αφορμη την μαύρη επέτειο της Σφαγής μεθαύριο Κυριακή.

Παράλληλα ο Πατριάρχης επικρίνει το Δικαστήριο της Χάγης για την απόφασή του ''μεταφέρον τήν διαπραγμάτευσιν τής υποθέσεως και την συναφή διεκδίκησα τών άποζημιώσεων εις κρατικόν έπίπεδον'' για τους 218 σγαγιασθέντες,.ενώ καλεί ουσιαστικά την Γερμανία να προχωρήσει εκ των υστέρων σε εμπρακτη επανόρθωση και επίδειξη μεταμέλειας για τα θύματα της ''Ναζιστικής παραφροσύνης'', ''ώστε νά δίευκολύνηται ή συμφιλίωσις και ή προαγωγή τοϋ κλίματος συναδελφώσεως μεταξύ άτόμων και κοινωνικών ομάδων''.

Ολόκληρο το κείμενο της επιστολής του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου :

"Τω Έντιμοτάτω κυρίω Ιωάννη Πατσαντάρα, Δημάρχω Διστόμου, Αράχωβας και Αντίκυρας, τέκνω της ημών Μετριότητος εν Κυρίω άγαπητώ, χάριν και είρήνην παρά Θεού.

Αδυνατούντες να παραστώμεν προσωπικώς εις την τέλεσιν τοϋ ίεροϋ μνημοσύνου ύπέρ των συντοπιτών σας, θυμάτων της Ναζιστικής παραφροσύνης, άποστέλλομεν εις υμάς την παρούσαν έπιστολήν εις ένδειξιν συμμετοχής, ημών τε και της Μητρός Εκκλησίας, άφ' ενός μεν εις το πένθος σας δια το άποτρόπαιον γεγονός της σφαγής των κατοίκων και καταστροφής τοΰ χωρίου, άφ' έτερου δε εις την έκφρασιν των φιλειρηνικών σας αισθημάτων.

Λυπούμεθα βαθέως, διότι το Διεθνές Δικαστήριον της Χάγης, άπεγοήτευσε δια της αποφάσεως του τας προσδοκίας σας, ως και τοΰ πεπολιτισμένου κόσμου εν γένει, κωλυσιεργούν εις την άναγνώρισιν τοΰ δικαίου των θυμάτων και μεταφέρον την διαπραγμάτευσιν της υποθέσεως και την συναφή διεκδίκησα των άποζημιώσεων εις κρατικόν έπίπεδον.

Ο σεβασμός των άνθρωπίνων δικαιωμάτων, ιδίως δε τοϋ δικαιώματος της ζωής, συνδεόμενος αμέσως προς την πνευματικήν καλλιέργειαν και εύαισθησίαν, είναι ουσιαστική προϋπόθεσις οιασδήποτε πολιτιστικής αναπτύξεως, άλλως η θρυλουμένη τεχνολογική πρόοδος έκτροχιάζεται εις βάσανον άντί εξυπηρετήσεως δια την άνθρωπότητα, διότι, όπως ήδη ο άρχαίος φιλόσοφος Πλάτων παρετήρησε, «πάσα έπιστήμη χωριζόμενη αρετής, πανουργία, οϋ σοφία φαίνεται».

Ως άνθρωποι, βεβαίως, πάντες σφάλλομεν. Η άναγνώρισις όμως των σφαλμάτων και η κατά το μέτρον τοΰ δυνατού έπανόρθωσίς των συνιστά ύποχρέωσιν παντός άξιου του ονόματος του άνθρωπου. Πολλώ δε μάλλον, όταν εις περιόδους έντάσεων και άντιπαραθέσεων προκαλώνται οΰ μόνον ύλίκαί φθοραί, άλλά και άπώλεια της ζωής συνανθρώπων μας, πρέπει, έστω και εκ των ύστέρων, να έπιδεικνύηται έμπράκτως η μεταμέλεια των άδικησάντων, ώστε να δίευκολύνηται η συμφιλίωσις και η προαγωγή τοϋ κλίματος συναδελφώσεως μεταξύ άτόμων και κοινωνικών ομάδων.

Ο Ελληνικός λαός ύπήρξεν ανέκαθεν φιλειρηνικός, χωρίς βεβαίως τούτο να σημαίνη ότι επέδειξε και ήττοπάθειαν η διάθεσιν να απεμπόληση το δικαίωμά του να ζη έλευθέρως, ρυθμίζων τα του οίκου του άφ' εαυτού και συνεργαζόμενος μετά παντός προσώπου η έθνους άνταποκρινομένου εις τας καλής θελήσεως ενεργείας του, διο και εύχόμεθα και προσευχόμεθα, το Δίστομον να άποτελέση άφετηρίαν πρωτοβουλιών ειρήνης και συνεργασίας μεταξύ των λαών.

Η δε χάρις, το άπειρον έλεος και η δικαιοσύνη τοϋ Κυρίου και Θεού ήμών".

Πηγή:http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=9572

Αναρτήθηκε από π. ΛίΒυος στις 7:01 μ.μ.